माणूस

 

जीवन तुरुंगाच्या ऊंच भिंती

 येथे कुणी नाही कुणासाठी

 संपतात येथे रक्ताची नाती

 मातीही राखते ईमान

 ...जे पेरले ते अंकुरण्यासाठी

 मात्र...माणूस नेहमीच

 का असतो बेईमान ?

 स्वार्थाची माणसाला तहान

 मतलबासाठी स्वत्व ही गहाण

 आणि..जंगलही जळते 

 वणवा होऊन ..

 समर्पणाने ते ही होते बेभान

 मात्र...माणूस कृतघ्नपणे

 का होतो हैवान ?

 विश्वासाचे होतात घात

 रक्ताने माखतात हात

 श्वासाने फुंकायचा असतो श्वास

 मात्र... येथे का गळ्यात 

 वंचनेचे फास ?

 हे भग्न चित्र रंगविण्यासाठी

 अपुरा पडतो कँनव्हास

 अन्..इथेच संपते...

 जीवनायुष्याची आस ! 

         ■ प्रा.पुरूषोत्तम पटेल " पुष्प "

             म्हसावद.ता.शहादा