जीवन तुरुंगाच्या ऊंच भिंती
येथे कुणी नाही कुणासाठी
संपतात येथे रक्ताची नाती
मातीही राखते ईमान
...जे पेरले ते अंकुरण्यासाठी
मात्र...माणूस नेहमीच
का असतो बेईमान ?
स्वार्थाची माणसाला तहान
मतलबासाठी स्वत्व ही गहाण
आणि..जंगलही जळते
वणवा होऊन ..
समर्पणाने ते ही होते बेभान
मात्र...माणूस कृतघ्नपणे
का होतो हैवान ?
विश्वासाचे होतात घात
रक्ताने माखतात हात
श्वासाने फुंकायचा असतो श्वास
मात्र... येथे का गळ्यात
वंचनेचे फास ?
हे भग्न चित्र रंगविण्यासाठी
अपुरा पडतो कँनव्हास
अन्..इथेच संपते...
जीवनायुष्याची आस !
■ प्रा.पुरूषोत्तम पटेल " पुष्प "
म्हसावद.ता.शहादा
