माझा पहिला प्रवास
आजही आठवतो मला
आईसोबत नावेत बसून
गेलो मामाच्या गावाला
नावाड्याने मग सोडले
नावेवरचे पांढरे शिड
नाव वल्हवत पाहताना
पळून गेली मनीची भिड
भरले होते सूर्यकन्येचे
दोन्ही काठ पूर्ण जलपात्र
नाव डोलतांना व्हायचा
बालमनाला आनंद मात्र
मध्यभागी नाव येताच
आईने एक रुपया काढला
तापीमायला केला अर्पण
मनोभावे नमस्कार केला
प्रकाशा क्षेत्रावर जाताच
आजही स्मरतो तो प्रवास
पुलावरुन गाडीत जातांना
होत नाही आनंद खास !
©® प्रा.पुरुषोत्तम सुपीबेन म.पटेल "पुष्प"
