नको हे हेवेदावे ![ शेल काव्य ]

खरंय...हे  हेवेदावे  का आणि कशाला
कशाला  त्या  वेदना कोमल हृदयाला !
स्वतः प्रामाणिक असावे  नको देखावा
देखावा  कळे  मन  जळे  क्षणाक्षणाला

जिभेवर   कटूता   समोर   येता  स्तुती
स्तुती असेल  तिथे समजावा हो स्वार्थ
निडरपणे    बोला   हे   वाईट   हे  भले
भले    करता  दुजांचे   लाभे   परमार्थ

© प्रा.पुरुषोत्तम पटेल " पुष्प "

सासुरवाशीण लेकीचं बाबांना पत्र...

सासुरवाशीण लेकीचं बाबांना पत्र…

प्रिय बाबा...!

   बाबा, मी सासरी आल्यापासून ते आजपर्यंत एकही क्षण तुमच्या आठवणीवाचून गेला नाही...

रोज पहाटे लवकर उठतांना तुम्ही मला आठवता….

  तुम्ही आईला नेहमी म्हणायचे, अग.. झोपू दे! हे काय सासर आहे का लवकर उठाया? 

रोज पहाटेपासून उठल्यावर घरातील सगळ्याचं हवं नको ते करतांना दमछाक होताच बाबा तुम्ही आठवता…

माझ्याकडे कामाचा तगादा लावणा-या आईला तुम्ही म्हणत, अग, किती काम करुन घेशील तिच्याकडून..?

ती काय यंत्र आहे का एकसारखं काम करायला? बस्स. पुरे आता! 

स्वयंपाकघरात गेल्यावर बाबा तुम्ही आईशी केलेला संवाद आठवू लागतो…

अग, तूच कर ना आज स्वयंपाक. सासरी गेली का आपली ताऊ करणारच आहे सासरच्यांसाठी सुगरणीचा स्वयंपाक..! 

दिवसभराच्या रांधा वाढा उष्टी काढा करुन उशिरा झोपतांना तुम्ही डोळ्यासमोर उभे राहता...

अरे, बेटा! झोपली नाही अजून. बरीच रात्र झाली; झोप आता. उशिरा झोपणे प्रकृतीसाठी योग्य नाही बरे! 

रात्री झोपतांना अंगावर पांघरुन घ्यायलाही त्राण नसतांना बाबा तुम्ही आठवता...

काळजीने मी झोपले की नाही हे पाहण्यासाठी आले असता... किती वेडी पोर ही.. एवढ्या थंडीतही पांघरुन न घेताच झोपली.. अन् स्वतःचे पांघरुन माझ्या अंगावर घालणारे तुम्ही ..! 

बाबा, अंगात तापाची कणकण येताच तुमच्या मायेची ऊब आठवते...

अरे, आज आमचं वेडं फूल कसं हिरमुसले? अरेरे.. ताऊला तर ताप चढलाय. चला, चला..! उशिर नको. डॉक्टरांकडे लवकर जाऊ या. अंगावर ताप मिरवणे आरोग्यासाठी चांगले नाही बेटी ! 

बाबा, सासरी आल्यापासून हे सारं काही आठवतं हो.. पण त्या आठवण्याला सुगंध असतो तुमच्या मायेचा अन् आंतरिक जिव्हाळ्याचा..!

तुम्हाला माझी असणारी काळजी मला  जगण्यासाठीचे  हे बळ... म्हणजे अमृतसंजीवनी हो बाबा!

लेक… बापासाठी वडाचा पार !

लेक… बापाच्या सुखाचं सार !

लेकीवर जीवापाड प्रेम करणा-या सर्व बाबांना समर्पित...!

©प्रा.पुरूषोत्तम पटेल " पुष्प "

तुज नमो !

श्री गजाननाय भिमोदराय

उमासुताय   तुज नमो

भालचंद्राय तू गणनायकाय तू

शिवपुत्राय  तुज  नमो

सिद्धवेदाय तू गणाध्यक्षाय तू

शुर्पकर्णाय  तुज  नमो

कांतीदाय तू दिर्घतुण्डाय तू

अव्यग्राय   तुज   नमो

करुणामय तू शरण्याय तू

महाग्रिवाय  तुज  नमो

रत्नसिंहासनाय तू नित्याय तू

मुषकाधिपवाहनाय तुज नमो

अमेयाय तू विकटाय तू

भक्तकल्याणाय तुज नमो

सिंदुरवदनाय तू शांताय तू

एकदंताय  तुज  नमो

सिद्धिविनायक तू योगीशाय तू

कमलाक्षाय तुज नमो

शरण्याय तू  पूर्णाय तू

वेदस्तुताय  तुज  नमो

सुमुखाय तू गणेशाय तू

अनंताय   तुज   नमो

तुज नमो ! तुज नमो ! तुज नमो !

© प्रा. पुरुषोत्तम पटेल " पुष्प "

विभूति [कविता]

जगात पूज्य विभूति एकदाच येते जन्माला

होऊ  शकत नाही तुलना तिच्या कर्तृत्वाला

मॉसाहेब जिजाऊ एकच शिवरायांची आई

त्यांच्या तोडीचे  कार्य  कुणा जमायचे नाही

शून्यातून मुहूर्तमेढ केली हिंदवी स्वराज्याची

शिवरायांनी वाहिली काळजी स्वतः रयतेची

पावन गंगा भूवरी आणितो तो एक भगिरथ

ज्योती सावित्रीने  ओढीला  ज्ञान सुवर्ण रथ

विज्ञान अंतराळ  क्षेत्री  चमकले रत्न कलाम

टाटा-बिर्ला अंबानी पतंजली उद्योगा सलाम

हास्यलेखन जगी जन्मले चिंवी पुल गडकरी

दमा,रमेशमंत्री,भेंडे,नगरकर लेखन मनोहारी

कविता नाट्य कथा विश्वी रमले शिरवाडकर

कथा कादंबरी  रमिले देसाई नेमाडे खांडेकर 

पुन्हा न  होणे फडके टिळक गांधी सावरकर

भगतसिंग राजगुरु  सुखदेव अन्  आंबेडकर

धन्य महान  विभूति  ज्यांनी रचिला इतिहास

गाईन मी  किर्ती त्यांची श्वासात असेतो श्वास

करितो मी  लेखन  त्याहून  मी कधी ना मोठा

वंद्य  ह्या  विभूति वंदितो चरण शब्द न खोटा

      © प्रा.पुरुषोत्तम पटेल " पुष्प "

ते सात कृतघ्न !

माझे   पाय   मागे ओढण्याची

बरीच   खलबतं   झाली  होती

संपल्या कितीतरी दिवस रात्री

पण त्यांना यश येत नव्हतं हाती !

आजही   आठवतात  मला  ती

दुराचारी  हो  फक्त सात  डोकी

त्यांना पाहून  वाटते आहे जगी

धृतराष्ट्र  दुर्योधन  ह्या  भूलोकी

ते नव्हते घरचे  होते मला परके

गड्या मी मानले त्यांना  आपले

कृतघ्न त्या शिरी चढवता मुकूट 

मुखवट्यातील  रुप मज कळले

बापच नव्हता त्यांना माहित हो

मीच दिधले की ओळखीचे नाव

दाखला  तयार होताच सगळेच

विसरुन गेले  आपुलकीचा गाव

कफल्लक  होते  तरी मी त्यांना 

स्वबुद्धी  केले प्रधान अन् राजा

अधम असूर  ते खरे! नव्हते सूर

केसाने कापून गळा दिली सजा

म्हणे पुरुषोत्तम ! घ्या   हे ध्यानी

मानव असेल   तर तो मेळवावा

निर्बुद्ध , कपटी  शकुनी वृत्तीला

सुर आपुला कधी ना आळवावा

ऐका माझा मंत्र उघडे ठेवा कान

अधमांचा गळा घालू नका माळा

उपकाराची  ते ठेवत  नाही जाण

कृतघ्न  हो   ते  नका  लावू लळा

© प्रा.पुरुषोत्तम पटेल " पुष्प "